"तर आता माझ्या मुलांनो, माझे ऐका; कारण जे माझ्या मार्गांनी चालतात ते धन्य होत. बोध ऐकून शहाणे व्हा, आणि त्याचा अव्हेर करू नका. जो माझ्या दाराशी नित्य जागत राहून, (मी जे सांगतो ते काळजीपूर्वक ऐकतो), माझ्या दाराच्या खांबाजवळ उभा राहून माझे ऐकतो तो धन्य (आनंदी) आहे..." (नीतिसूत्रे ८:३२-३४) देवाच्या वचनातील 'धन्य' या शब्दाचा अर्थ नेहमी 'सुखी' असा होतो. ज्ञानाचे काही नियम आहेत आणि जर तुम्ही त्या नियमांचे पालन केले, तर तुम्ही खरोखर सुखी व्हाल. या वचनात "दररोज जागत राहून" असे का म्हटले आहे? कारण मला देवाचे सर्व ज्ञान एकाच वेळी मिळू शकत नाही. आपण ते केवळ दररोज मिळवू शकतो. येशूने मत्तय ६:३४ मध्ये म्हटले आहे, एका दिवसात जेवढे दुष्टत्व आहे, तेवढे एका दिवसासाठी पुरेसे आहे. दररोज आपल्याला लोकांपासून, आपल्या परिस्थितीपासून, सैतानापासून आणि आपल्या देहातील वासनांपासून ठराविक प्रमाणात दुष्टत्वाचा सामना करावा लागतो. आणि जर मला ज्ञान मिळवायचे असेल, तर मला दररोज वधस्तंभ उचलावा लागेल. येशू म्हणाला, "त्याने स्वतःचा त्याग करावा आणि दररोज आपला वधस्तंभ उचलावा," जेणेकरून माझ्या वाट्याला येणारी रोजची वाईट कृत्ये (इतर मानवजातीप्रमाणे मला भ्रष्ट आणि दूषित करण्याऐवजी) ज्ञानात रूपांतरित होतील.

तुम्हाला माहीत आहे का की हिरे कोळशापासून बनतात? तो अगदी कोळशासारखाच पदार्थ आहे. तो कार्बन आहे, जो अनेक शतकांपासून पृथ्वीच्या दाबाखाली राहिला आहे. ज्या पदार्थापासून कोळसा बनतो, त्याच पदार्थापासून हिराही बनतो. प्रश्न त्या काळ्या, कुरूप कोळशाचे रूपांतर एका मौल्यवान आणि किंमती वस्तूत करण्याचा आहे. त्यातील दृष्टांत हा आहे की, जर मी दररोज वधस्तंभ उचलला, तर माझ्या वाट्याला येणारी रोजची वाईट कृत्ये देवाच्या ज्ञानात आणि गौरवात रूपांतरित होऊ शकतात. धन्य तो मनुष्य जो माझ्या दाराशी नित्य जागत राहून, माझ्या दाराच्या खांबाजवळ उभा राहून माझे ऐकतो, कारण ज्ञान तुम्हाला एकाच वेळी दिले जाऊ शकत नाही. इफिसकरांस पत्र ५:१५-१६ मध्ये ज्ञानाविषयी असे म्हटले आहे: “म्हणून अज्ञान्यासारखे नव्हे तर ज्ञान्यासारखे सभोवार नजर ठेवून जपून चाला; वेळेचा सदुपयोग करा, कारण दिवस वाईट आहेत.” येथे हेच म्हटले आहे - प्रत्येक दिवस वाईट आहे. म्हणून, दररोज तुमच्या वाट्याला येणाऱ्या या वाट्याचा पुरेपूर उपयोग करा. स्वतःसाठी मरण्याची एकही संधी सोडू नका. जर तुम्ही ती संधी गमावली, तर तुम्ही देवाच्या गौरवातील काहीतरी गमावून बसाल. तुमच्या मार्गात येणारा वाटा स्वीकारा, कारण देवाने तो तुमच्यासाठी निश्चित केला आहे. त्याने तो अचानक निश्चित केला नाही. आज तुम्हाला आलेला वाईट वाटा, जरी तुमच्यासाठी अनपेक्षित असला, तरी तो देवासाठी अनपेक्षित नव्हता. हा तोच वाटा आहे जो आपल्या जन्मापूर्वीच आपल्यासाठी नेमलेला होता, जेणेकरून आपण ज्ञान प्राप्त करू शकू.

ज्ञान कसे मिळवायचे हे समजणारे फार थोडे लोक आहेत, कारण त्यांना वधस्तंभाचा मार्ग समजत नाही. “जो माझ्या दाराशी नित्य जागत राहून, माझ्या दाराच्या खांबाजवळ उभा राहून माझे ऐकतो, जो रोज माझ्या दाराशी पहारा देतो व माझ्या दाराच्या चौकटीशी वाट पाहतो, तो मनुष्य धन्य आहे.” ज्याप्रमाणे एखादा इंटर्न व्यवस्थापकीय संचालकाच्या दाराबाहेर बसून तो काय सांगतो याची वाट पाहतो, त्याचप्रमाणे तुम्हीही व्हा, दररोज ज्ञानाची वाट पाहा. दिवसभर आपली हीच वृत्ती असली पाहिजे: "प्रभू, आज मला ज्ञान दे. एवढेच. मी तुला माझ्या दुःखातून मुक्त करण्याची विनंती करत नाही.मला जीवनाचा सोपा मार्ग देण्याची मी विनंती करत नाही. प्रभू, मला ज्ञान दे. आज तू माझ्यासाठी जी योजना आखली आहेस, ती पूर्ण करण्यास मला मदत कर."

देवाने तुम्हाला आशीर्वाद दिला आहे हे तुम्हाला कसे कळेल? नीतिसूत्रे ८:३५ नुसार, जेव्हा तुम्ही देवाचे ज्ञान प्राप्त करता तेव्हा ते कळते. तुम्हाला बढती किंवा चांगली नोकरी किंवा या पृथ्वीवरील कोणतीही गोष्ट मिळाल्यावर ते कळते असे नाही. नाही. ते तेव्हा कळते जेव्हा तुम्हाला ज्ञान प्राप्त होते. तेव्हा तुम्ही परमेश्वराची दया प्राप्त केली आहे. जेव्हा तुम्ही देवाचा धीर, पवित्रता, शांती आणि त्याची शरण जाण्याची इच्छा प्राप्त करता, जे ज्ञानाचे गुण आहेत (याकोब ३:१७).

नीतिसूत्रे ८:३६ मध्ये असे म्हटले आहे, "जो मला अंतरतो तो आपल्या जीवाची हानि करून घेतो." याचा अर्थ असा की, जर तुम्ही आयुष्यभर ज्ञान मिळवण्यापासून वंचित राहिलात, तर आपल्याकडे जे काही असेल - अगदी पवित्र शास्त्राचे ज्ञानसुद्धा - आपण आपले आयुष्य खरोखरच वाया घालवले आहे. आपल्याला कदाचित एखादी मोठी नोकरी मिळाली असेल किंवा आपण एखाद्या मंडळीचे प्रतिष्ठित सदस्य असू, पण जर आपण आपल्या ऐहिक जीवनात देवाच्या ज्ञानाचा स्वीकार केला नाही, तर आपण जीवनातील मुख्य गोष्ट गमावली आहे. देवाने माझ्यासाठी नेमून दिलेल्या ज्ञानाचा एक दिवसाचा वाटा जर मी गमावला, तर मी ते कायमचे गमावले आहे. मला ते पुन्हा कधीही मिळू शकत नाही. देवाला काल जे ज्ञान मला मिळावे असे वाटत होते, ते मला पुन्हा मिळू शकत नाही. ते निघून गेले आहे. देवाने नेमून दिले आहे की मला दररोज ठराविक प्रमाणात ज्ञान मिळावे, आणि जर मला ते मिळाले नाही, तर मी ते गमावले आहे. मी ते सर्वकाळासाठी गमावले आहे. मी आजचे ज्ञान मिळवू शकेन आणि उद्याचेही मिळवू शकेन, पण कालचे मिळवू शकत नाही. देव स्वतः ते मला परत देऊ शकत नाही. म्हणूनच म्हटले आहे की आपण वेळेचा सदुपयोग केला पाहिजे, कारण दिवस वाईट आहेत. मी दररोज त्या वाईटाचे ज्ञानात रूपांतर करायला शिकावे.