मत्तय ६:५-८ मध्ये आपल्याला प्रार्थना कशी करू नये हे शिकवल्यानंतर - म्हणजे ढोंगी लोकांप्रमाणे नाही, निरर्थक पुनरावृत्ती करून नाही, आणि लांब प्रार्थना करून नाही, तर आपला पिता आपल्या गरजा जाणतो यावर विश्वास ठेवून -- येशू आपल्याला प्रार्थना कशी करावी हे सांगतो. मी ख्रिस्ती लोकांचे निरीक्षण केले असता, माझ्या लक्षात आले आहे की, येशूच्या या साध्या विधानांवर, जे एक लहान मूलसुद्धा समजू शकते, फार कमी लोक लक्ष देतात. त्याने आपल्याला प्रार्थना कशी करू नये हे शिकविले, आणि अनेकांनी ते गांभीर्याने घेतले नाही, आणि त्याने आपल्याला प्रार्थना कशी करावी हे शिकविले आहे, आणि हेसुद्धा अनेकांनी गांभीर्याने घेतलेले नाही.

तो आपल्याला आंधळेपणाने पुनरावृत्ती करण्यासाठी कोणतीही प्रार्थना देत नव्हता. जर तुम्ही प्रत्येक वाक्याचा अर्थ समजून घेत असाल, तर तिची पुनरावृत्ती करण्यात काही नुकसान नाही. पण येशू आपल्याला एक नमुना शिकवत होता, जो आपल्या सर्व प्रार्थनांमध्ये असावा.

येशू म्हणाला, जेव्हा तुम्ही प्रार्थना करता, तेव्हा अशी प्रार्थना करा -- “हे आमच्या स्वर्गातील पित्या.” येशूने पहिली गोष्ट सांगितली की, जेव्हा तुम्ही देवाशी बोलता, तेव्हा त्याला 'पिता' म्हणा. जुन्या करारात कोणीही देवाकडे वर पाहून “पिता” म्हणण्याचे धाडस करू शकले नाही. जुन्या करारातील प्रार्थना नेहमीच “हे देवा, सर्वशक्तिमान प्रभू, इत्यादी” अशी असायची, कारण देव विश्वाचा मुख्य कार्यकारी अधिकारी (CEO) होता आणि त्याचे लोक एका कारखान्यातील साधे कर्मचाऱ्यांसारखे होते. तुम्ही मुख्य कार्यकारी अधिकाऱ्याशी तुम्हाला पाहिजे तसे बोलू शकत नाही! पण नवीन करारात, आपण देवाची मुले आहोत, आणि ज्याप्रमाणे एका मुख्य कार्यकारी अधिकाऱ्याचे मूल त्याच्या वडिलांच्या कार्यालयात जाऊन त्यांना “बाबा” म्हणू शकते, त्याचप्रमाणे आपण देवाची मुले असण्याचा विशेषाधिकार समजून घेतला पाहिजे. हा एक मूलभूत फरक आहे!

आणि तरीही, बहुतेक ख्रिस्ती लोकांच्या बाबतीत हे खरे आहे की ते देवाला “पिता” म्हणत नाहीत;तर ते त्याला “हे देवा” म्हणतात. त्यात काही गैर नाही. तो देव आहे, आणि त्याला देव म्हणून संबोधणे योग्यच आहे; पण जर तुम्ही त्याला फक्त देव म्हणूनच संबोधत असाल, आणि पिता म्हणून नाही, तर त्यात काहीतरी चूक आहे.

जुन्या करारात, देवाला यहोवा (किंवा याहवे (त्याचा अचूक उच्चार कोणालाही माहित नाही कारण हिब्रू वर्णमालेत स्वर नव्हते)) असे नाव होते. माझ्या मते, ही एक पूर्णपणे निरुपयोगी चर्चा आहे, कारण मी देवाला यहोवा किंवा याहवे म्हणत नाही! मी त्याला बाबा म्हणतो.

तो माझा पिता आहे, कारण येशूने आपल्याला , "हे आमच्या पित्या" असे म्हणून प्रार्थना करायला शिकविले आहे, रोमकरांस पत्र ८ मध्ये, आपण शिकतो की पवित्र आत्मा आपल्या हृदयात येतो आणि "अब्बा! पित्या!" अशी हाक मारतो (रोमकरांस पत्र ८:१५). तरीही, जर तुम्ही काही गाण्यांकडे पाहिले जे लोक गातात , जसे की "हे महान यहोवा, मला मार्गदर्शन कर," तर ते त्यांच्या पित्याशी बोलत आहेत का? तो यहोवा आहे, पण आपण त्याला आपला पिता म्हणून संबोधायला शिकले पाहिजे. जर माझी मुले माझ्याकडे येऊन "मिस्टर पूनन" म्हणाली, तर मला वाटेल की त्यांच्यात काहीतरी चूक आहे! ते मला मिस्टर पूनन का म्हणत आहेत? त्यांनी मला बाबा म्हटले पाहिजे. जेव्हा मी देवाकडे येतो, तेव्हा जरी ते त्याचे नाव असले तरी मी त्याला यहोवा किंवा याहवे म्हणत नाही,. मी "पिता" म्हणतो, कारण तो माझा पिता आहे. मी त्याचे मूल झालो आहे.

आपण देवाची मूल आहोत ही वास्तविकता अनेक ख्रिस्ती लोकांना अजून समजलेली नाही, आणि याचे कारण असे आहे की ते स्वतःला पवित्र आत्म्यासाठी खुले करत नाहीत. जेव्हा पवित्र आत्मा एखाद्या व्यक्तीला भरतो, तेव्हा तो सर्वात आधी जे करतो ते म्हणजे त्याला "अब्बा पिता" असा धावा करायला लावतो, ज्याचा अर्थ "बाबा" असा आहे. तुमच्या बाबतीत असे घडले आहे का? हे खूप, खूप महत्त्वाचे आहे. ही अशी गोष्ट नाही जी कोणी तुम्हाला बोलायला शिकविते. हा एक आपोआप, आंतरिक धावा आहे. ही आंतरिक वास्तविकता तेव्हा येते जेव्हा पवित्र आत्मा एखाद्या व्यक्तीच्या हृदयात येतो, जेव्हा त्याचा नवीन जन्म होतो. जर तो आत्म्याने भरलेला असेल, तर तो देवाला खरोखरच आपला पिता म्हणून ओळखतो. ख्रिस्ती जीवनातील सर्वात महत्त्वाच्या गोष्टींपैकी एक म्हणजे देवाला पिता म्हणून ओळखणे आणि त्याला पिता म्हणून संबोधणे. तुम्ही त्याला प्रभू म्हणू शकता, आणि तुम्ही त्याला देव म्हणू शकता. पण तुम्ही ज्या मुख्य मार्गाने प्रार्थना केली पाहिजे, तो म्हणजे तुमच्या "अब्बा पित्याला."

केवळ "आमचा पिता" नाही, तर येशूने प्रार्थना करायला सांगितले, "हे आमच्या स्वर्गातील पित्या." आपण कोणत्यातरी जगिक पित्याला प्रार्थना नाही करत आहोत. माझा जगिक पिता माझ्यावर खूप प्रेम करत असेल, पण कठीण परिस्थितीत मला मदत करण्यासाठी तो असहाय्य असू शकतो. माझा स्वर्गातील पिता असहाय्य नाही; तो हे विश्व चालवतो. तो भारताच्या पंतप्रधानांपेक्षाही अधिक शक्तिशाली आहे ! कल्पना करा की भारताचे पंतप्रधान तुमचे वडील आहेत. जर तुम्हाला काही अडचण असेल, तर तुम्हाला फक्त तुमच्या वडिलांना फोन करून त्याबद्दल सांगायचे आहे. तुमचा स्वर्गातील पिता या जगातील कोणाहीपेक्षा अधिक सामर्थ्यवान आणि शक्तिशाली आहे. मग तुम्ही तुमच्या समस्या घेऊन त्याच्याकडे का जात नाही?

येशू या प्रार्थनेच्या अगदी पहिल्या वाक्यातच विश्वासाचा पाया घालण्याचा प्रयत्न करत होता. "हे आमच्या स्वर्गातील पित्या," हे वाक्य प्रार्थना सुरू करण्यापूर्वीच माझ्या हृदयात हे स्पष्ट करते की मी ज्याच्याशी बोलत आहे तो माझा स्वर्गीय पिता आहे, असा पिता जो माझ्यावर खूप प्रेम करतो . हा पिता स्वर्गात आहे आणि तो सर्वशक्तिमान आहे. ही दोन सत्ये, देव माझ्यावर खूप प्रेम करतो आणि देव सर्वशक्तिमान आहे, माझ्या विश्वासाचा आधार आहेत. तो कोणतीही समस्या सोडवू शकतो – तो काहीही करू शकतो - आणि तो माझ्यावर खूप प्रेम करतो. हा विश्वासाचा सर्वात मोठा आधार आहे.

पुढील सहा विनंत्यांमध्ये, तुम्ही काळजीपूर्वक पाहिल्यास, तुमच्या लक्षात येईल की पहिल्या तीन विनंत्या देवाशी संबंधित आहेत. जेव्हा तुम्ही प्रार्थनेत देवाकडे जाता, तेव्हा तुमची पहिली विनंती काय असते? तुमच्या लक्षात येईल की ती जवळजवळ नेहमीच तुमच्या स्वतःसाठी किंवा तुमच्या कुटुंबासाठी असते. “प्रभू, माझी ही गरज पूर्ण कर,” किंवा “माझी पाठदुखी बरी कर,” किंवा “मला नोकरी दे,” किंवा “माझ्या मुलांची काळजी घे: त्यांना नोकरी आणि लग्नासाठी जोडीदार दे,” इत्यादी. या विनंत्यांमध्ये काहीही गैर नाही. आपण निश्चितपणे या सर्व गोष्टींसाठी प्रार्थना करू शकतो. देवाला वाटते की आपण प्रत्येक लहानसहान गोष्टीसाठी, अगदी छोट्या गोष्टींसाठीही त्याच्याकडे जावे. जर तुमच्या चाव्या हरवल्या असल्या तर, त्या शोधायला मदत करण्यासाठी तुम्ही देवाला प्रार्थना करू शकता.

तुम्ही देवाला प्रत्येक लहान गोष्टीसाठी आणि प्रत्येक मोठ्या गोष्टीसाठी प्रार्थना करू शकता, पण तुम्ही कशाला प्राधान्य देता ? येशू म्हणाला की, जेव्हा तुम्ही प्रार्थना करता, तेव्हा तुम्ही देव आणि त्याच्या गरजांना प्राधान्य दिले पाहिजे. “प्रथम देवाच्या राज्याचा शोध घ्या”, याचा अर्थ हा आहे. येशू मत्तय ६:३३ मध्ये हे म्हणतो, “प्रथम देवाच्या राज्याचा आणि त्याच्या नीतिमत्त्वाचा शोध घ्या आणि या इतर जगिक गोष्टी तुम्हाला दिल्या जातील.” तुम्ही त्या गोष्टी मागू शकता, पण देवाच्या राज्याला प्रथम स्थान द्या; हा देवाचा मार्ग आहे.

येशू म्हणतो की तुमची पहिली विनंती अशी असली पाहिजे, “देवा, स्वर्गातील माझ्या पित्या, तुझे नाव पवित्र मानले जावो. लोक माझ्या नावाविषयी काय म्हणतात याची मला पर्वा नाही. ते महत्त्वाचे नाही, कारण माझी प्रतिष्ठा कचरापेटीत टाकण्यासारखी आहे.” देवाच्या नावापेक्षा तुम्हाला तुमच्या नावाची आणि प्रतिष्ठेची जास्त काळजी आहे का? तसे असेल, तर तुम्ही येशूने शिकविल्याप्रमाणे प्रार्थना करत नाही. समजा कोणीतरी तुमची किंवा तुमच्या मुलीची बदनामी केली. आपल्या देशात येशूच्या नावाचा अपमान होत आहे यापेक्षा ती गोष्ट तुम्हाला जास्त त्रास देते का? ख्रिस्ती लोक एकमेकांशी भांडतात आणि अनेक चुकीच्या गोष्टी करतात, याची आपल्याला काहीच चिंता वाटत नाही. जर आपल्याला त्याची अजिबात चिंता वाटत नसेल, तर मला आश्चर्य वाटते की खरोखरच आपले नाते देवाबरोबर पित्यासामान आहे की नाही असा मला विचार येतो . जर तुम्हाला तुमच्या नावाची, तुमच्या कुटुंबाच्या नावाची आणि तुमच्या मुलांची (त्यांच्याबद्दल लोक काय म्हणत आहेत) याची जास्त काळजी असेल, तर तुम्हाला तुमच्या विचारांची दिशा बदलावी लागेल आणि ते देवावर अधिक केंद्रित करावे लागेल.

येशूने प्रार्थनेला खूप महत्त्व दिले. लूक १८:१ मध्ये येशूने सांगितलेल्या गोष्टींपैकी एक ही होती की, माणसांनी नेहमी प्रार्थना करावी आणि हार मानू नये - निराश होऊ नये. प्रार्थनेबद्दल दिलेल्या केवळ दोन दृष्टांतांपैकी प्रत्येकामध्ये येशूने चिकाटीबद्दल सांगितले. याचे एक उदाहरण लूक १८:१-८ मध्ये सांगितलेली विधवा आहे, जी न्यायाधीशाकडे गेली आणि आपल्या शत्रूविरुद्ध न्याय मिळेपर्यंत ती विनंती करत राहिली. तिची प्रार्थना सैतानावर आणि आपल्या शरीरातील वासनांवर विजय मिळवण्यासाठी होती. दुसरे उदाहरण लूक ११:५-१३ मध्ये आहे, जिथे येशू देवाकडे भाकरी मागण्याबद्दल बोलत होता - म्हणजे आपल्याकडे आलेल्या गरजू व्यक्तीला मदत करण्यासाठी सामर्थ्य आणि देणग्या मागण्याबद्दल बोलत होता . दोन्ही दृष्टांतांमध्ये चिकाटीवर भर दिला आहे; ती व्यक्ती भाकरी मिळेपर्यंत दार ठोठावत राहते. प्रार्थनेबद्दल येशूची संपूर्ण शिकवण ही आहे की, कधीही हार मानू नका! देव तुमचा पिता आहे: तो तुमची गरज पूर्ण करेल, तो तुमच्यासाठी शत्रूवर विजय मिळवेल, आणि इतरांना आशीर्वादित करण्यासाठी तुम्हाला आवश्यक असलेले सर्व काही देईल. आपण प्रार्थनेत आणि विश्वासाने देवाकडे गेले पाहिजे, असा विश्वास ठेवून की तो त्याच्या गौरवासाठी आपण जे काही मागतो ते तो आपल्याला देईल, आमेन.