"तू आपल्या अगदी मनापासून परमेश्वरावर भाव ठेव आणि आपल्या स्वतःच्या बुद्धीवर अवलंबून राहू नकोस. तु आपल्या सर्व मार्गांत त्याचा आदर कर म्हणजे तो तुझा मार्गदर्शक होईल." (नीतिसूत्रे ३:५-६)

या वचनात 'हृदयावर' भर दिला आहे. नीतिसूत्रे या पुस्तकात ह्यावर अनेकदा भर दिलेला आढळतो. येथे आपल्याला दिसते की, विश्वास हा बुद्धीशी संबंधित नसतो. हे चित्तवेधक आहे की शलमोनला स्वतःला जुन्या कराराच्या काळात ही गोष्ट समजली होती, पण कधीकधी आपल्याकडून ती चूक होऊ शकते. आपण काही सत्ये केवळ समजू शकतो (उदा. देव हा प्रेमळ पिता आहे किंवा देव येशूच्या शिष्यांवर तितकेच प्रेम करतो जितके तो येशूवर करतो - तसे पाहता सर्वांवर नाही, आणि सर्व विश्वासणाऱ्यांवरही नाही, तर ज्यांनी सर्व काही त्याच्यासाठी त्यागले आहे अशा येशूच्या शिष्यांवर), पण त्या गोष्टी कदाचित केवळ माझ्या बुद्धीलाच समजलेल्या असू शकतात. कसोटीच्या क्षणी मी तरीही अस्वस्थ होतो, कारण माझा त्यावर अंतःकरणापासून विश्वास नसतो. केवळ बुद्धीने एखाद्या गोष्टीवर विश्वास ठेवणे, सैतानाच्या विश्वासा सारखे - आणि संपूर्ण अंतःकरणाने परमेश्वरावर भरवसा ठेवणे, यात खूप मोठा फरक आहे. त्यासाठी मला पवित्र आत्म्याच्या प्रकटीकरणाची गरज आहे.

केवळ बुद्धीने एखाद्या गोष्टीवर विश्वास ठेवण्यासाठी, तुम्हाला फक्त एका चांगल्या बायबल शिक्षकाची गरज असते जे त्या विषयाचे उत्तम स्पष्टीकरण देतील आणि मग तुम्हाला ते समजेल. आपल्याला वाटते की तोच विश्वास आहे, पण कसोटीच्या क्षणी आपल्याला समजते की तो विश्वास नाही. जसे की आपल्याला वाटते की आपल्याकडे पैसे आहेत, पण जेव्हा आपण दुकानात जातो, तेव्हा ती बनावट नोट असल्याचे आढळते. ते केवळ खऱ्या पैशांचे छायाचित्र असते; ती प्रत्यक्ष चलनी नोट नसते. कसोटीचा क्षण हे उघड करतो की आपला विश्वास अंतःकरणातून आलेला नसून केवळ बुद्धीपुरता मर्यादित आहे. म्हणूनच देवाने आपल्याला प्रकटीकरण द्यावे यासाठी आपण खूप प्रार्थना केली पाहिजे. त्याद्वारे आपला विश्वास केवळ आपल्या बुद्धीत न राहता आपल्या अंतःकरणात खोलवर रुजेल. मग कसोटीच्या क्षणी तो विश्वास आपल्याला सावरून धरतो आणि आपण डगमगत नाही. संपूर्ण अंतःकरणाने परमेश्वरावर विश्वास ठेवा!

त्यानंतर तो म्हणतो, "आपल्या स्वतःच्या बुद्धीवर अवलंबून राहू नका." आपली स्वतःची बुद्धी म्हणजे आपली तर्कशक्ती, जी आपल्या बुद्धीत असते. तो सांगतो की, तुमच्या स्वतःच्या बुद्धीवर विश्वास ठेवू नका! त्याऐवजी, पूर्ण अंतःकरणाने परमेश्वरावर विश्वास ठेवा. येथे तो बुद्धी आणि हृदय यांच्यातील फरक स्पष्ट करत आहे. तो म्हणतो, "तुमची बुद्धी विश्वासयोग्य नाही. तुमची बुद्धी तुम्हाला सांगते की देवावर प्रेमळ पिता म्हणून तुमचा खरोखर विश्वास आहे, परंतु कसोटीच्या क्षणी तुम्ही अस्वस्थ होता. यावरून हे सिद्ध होते की, देव एक प्रेमळ पिता आहे यावर तुमचा अंतःकरणापासून विश्वास नाही." आपल्या मंडळीत आपण याबद्दल अनेकदा बोललो आहोत: विश्वासाचा सर्वात मोठा शत्रू म्हणजे आपली स्वतःची हुशार तर्कशक्ती. म्हणूनच हुशार लोकांसाठी विश्वासात येणे खूप कठीण असते. हे अशक्य नाही, पण कठीण आहे, कारण ते आपल्या स्वतःच्या हुशारीवर अवलंबून राहतात. आणि तुम्हाला असे दिसून येईल की हुशार लोक, जरी त्यांना शास्त्रवचनांचे खूप ज्ञान असले तरीही, अस्वस्थ होतात. ते पापावर विजय मिळवू शकत नाहीत कारण त्यांच्याकडे विश्वास नसतो. ते हुशार असतात आणि आपल्या स्वतःच्या तर्कशक्तीवर विसंबून राहतात.

सर्व बायबल शाळा आणि बायबल महाविद्यालये हीच मोठी चूक करतात. ते लोकांना तीच गोष्ट करायला शिकवतात जी करू नये असे देवाचे वचन सांगते: शास्त्रवचन समजून घेताना आणि त्याचा अर्थ लावताना स्वतःच्या बुद्धीवर अवलंबून राहणे. पवित्र आत्म्याच्या प्रकटीकरणावर कोणताही भर दिला जात नाही आणि परिणाम असा होतो की, बायबल शाळा आणि महाविद्यालयांतून बाहेर पडणारे लोक देवाच्या कार्यासाठी सर्वत्र सर्वात मोठे अडथळे ठरतात. याचे कारण असे की ते या तत्त्वाचे उल्लंघन करतात. बायबल शाळेत अभ्यास करून तुम्हाला विश्वास मिळू शकत नाही. विश्वास पवित्र आत्म्याच्या प्रकटीकरणातून येतो. आणि मंडळीमध्येही हेच लागू होते. आपण केवळ बौद्धिक पातळीवर सिद्धांत समजून घेऊन ते इतरांना सांगण्याचा प्रयत्न करू नये. त्या सिद्धांतांनी आपल्या हृदयाचा ताबा घेतला पाहिजे आणि आपल्याला व्यापून टाकले पाहिजे. पूर्ण अंतःकरणाने परमेश्वरावर विश्वास ठेवा आणि स्वतःच्या बुद्धीवर अवलंबून राहू नका.

नीतिसूत्रे ३:६ मध्ये म्हटले आहे, “ तू आपल्या सर्व मार्गांत त्याचा आदर कर." दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, तुमच्या जीवनातील प्रत्येक क्षेत्र देवाला समर्पित करा. त्याला तुमच्या आर्थिक बाबींवर नियंत्रण ठेवू द्या, तुम्ही काय वाचता यावर त्याचे नियंत्रण असू द्या, तुम्ही तुमचा वेळ कसा घालवता यावर त्याचे नियंत्रण असू द्या, तुमच्या कौटुंबिक जीवनातील प्रत्येक क्षेत्रावर त्याचे नियंत्रण असू द्या, तुमच्या मुलांबद्दलच्या तुमच्या महत्त्वाकांक्षांवर त्याचे नियंत्रण असू द्या, तुमच्या व्यवसायावर त्याचे नियंत्रण असू द्या; प्रत्येक क्षेत्रात त्याचे तुमच्यावर नियंत्रण असू द्या. तुमच्या सर्व मार्गांत ! तेव्हा तो तुमचे मार्ग सरळ करेल, तुमच्या वाटांना योग्य दिशा देईल आणि तुम्हाला मार्गदर्शन करेल. असे अनेक लोक आहेत ज्यांना आपल्या आयुष्यातील एखाद्या विशिष्ट बाबतीत मार्गदर्शन हवे असते; ते म्हणतात, "प्रभू, या बाबतीत तू सांगशील ते सर्व करायला मी तयार आहे. मला मार्गदर्शन कर."पण प्रभू म्हणतो, "मी तुला मार्गदर्शन करू शकत नाही, कारण तू तुझ्या सर्व मार्गांत माझा आदर करत नाही! केवळ याच बाबतीत नव्हे, तर प्रत्येक बाबतीत माझ्या आदर कर. जर तू तुझे संपूर्ण आयुष्य माझ्या नियंत्रणाखाली सोपवायला तयार असशील, तर मी तुला मार्गदर्शन करेन."

जर तुम्हाला फक्त एकाच क्षेत्रात मार्गदर्शन हवे असेल आणि तुम्ही ते एकच क्षेत्र देवाला समर्पित केले, तर तुम्हाला मार्गदर्शन मिळेलच याची खात्री नाही. पण जर तुम्ही तुमच्या सर्व मार्गांमध्ये - तुमच्या जीवनाच्या प्रत्येक क्षेत्रात - त्याला ओळखाल आणि त्याला आपला मार्ग दाखवू द्याल, तर तो तुम्हाला मार्गदर्शन करेल. आणि केवळ मार्गदर्शनच नाही, तर असेही म्हटले आहे की तो तुमच्यासाठी "मार्ग मोकळा करेल." जो मार्ग अनेक अडथळ्यांनी बंद आहे, तो तुमच्यासाठी मोकळा करेल. भावानो आणि बहिनींनो , जर तुम्हाला तुमच्या जीवनात असे आढळले की तुमच्या पुढील मार्गात अडथळे आहेत आणि सर्व प्रकारच्या गोष्टी तुमच्या मार्गात अडथळा आणत आहेत, तर फक्त या शब्दांचा विचार करा: जर तुम्ही तुमच्या सर्व मार्गांमध्ये देवाला ओळखाल, आणि पूर्ण हृदयाने त्याच्यावर विश्वास ठेवाल, आणि स्वतःच्या बुद्धीवर अवलंबून राहणार नाही, तर तो तुमच्यासाठी मार्ग मोकळा करेल. तुम्ही तो स्वतः मोकळा करू शकत नाही; तुम्ही खूप प्रयत्न केले आहेत. तो तुमच्यासाठी मार्ग मोकळा करेल! विचार करा की आपण किती चांगले जीवन जगू शकतो, जिथे आपण पुढे जात असताना तो आपल्यासाठी मार्ग मोकळा करतो. हे अशा माणसाचे जीवन आहे, जो आपल्या संपूर्ण हृदयाने देवावर विश्वास ठेवतो, स्वतःच्या चातुर्यावर अवलंबून राहत नाही आणि आपल्या जीवनाच्या प्रत्येक क्षेत्रात देवाचा आदर करतो .