(हा लेख जोजी सॅम्युअल - जे भारतातील कोट्टायम येथील सीएफसी (CFC) मंडळीचे वडील (एल्डर) आहेत - यांनी २०१५ मध्ये बंगळुरू येथे झालेल्या सीएफसी मंडळ्यांच्या अखिल भारतीय परिषदेत दिलेल्या संदेशाचा सारांश आहे.)

(हा संदेश सावकाश आणि काळजीपूर्वक वाचा)

ख्रिस्त परत येईपर्यंत आपण आपल्या मंडळ्यांमध्ये देवाचे वैभव कसे टिकवून ठेवू शकतो?

जेव्हा आपण म्हणतो की आपल्याला आपल्यामध्ये देवाचे वैभव टिकवून ठेवायचे आहे, तेव्हा आपण असे गृहीत धरत असतो की देवाचे वैभव सध्या आपल्यामध्ये अस्तित्वात आहे. आपण त्याबद्दल खात्री कशी बाळगू शकतो?

गेल्या काही वर्षांत आपण काही गौरवशाली सत्ये ऐकली आहेत, ज्यांनी आपल्याला पापापासून मुक्त केले आहे आणि आपल्यामध्ये मोठे स्वातंत्र्य आणले आहे. देव आपल्यासोबत आहे हे समजण्याचा हा एक मार्ग आहे – कारण येशूने म्हटले आहे की, जेव्हा आपण पापापासून मुक्त होतो तेव्हा आपल्याला देवाचे सत्य प्राप्त झाले आहे हे आपण जाणू शकतो (योहान ८:३२). परंतु आता आपण या स्वातंत्र्यात कसे टिकून राहू शकतो आणि पुढे कसे जाऊ शकतो, हे पाहणे गरजेचे आहे.

आपल्या आयुष्याच्या अखेरीस तीमथ्याला पत्र लिहिताना पौलाने त्याला आग्रह केला आणि म्हटले,"स्वतःकडे आणि तुझ्या शिकवणुकीकडे नीट लक्ष दे; त्या गोष्टींमध्ये पूर्णपणे मग्न हो" (तीमथीकरांस पहिले पत्र ४:१५,१६). आणि मग त्याने तीमथ्याला सांगितले की, जर त्याने त्या गोष्टी करणे चालू ठेवले, तर तो स्वतःचे आणि त्याचे ऐकणाऱ्यांचेही तारण सुनिश्चित करेल. गेल्या काही वर्षांत आपल्याला मुक्त करणाऱ्या सत्यांचा अनुभव आपणही घेतला आहे आणि आपल्या सभांमध्ये देवाच्या उपस्थितीचा अनुभवही आपण घेतला आहे. आपल्यामध्ये देवाचे वैभव असल्याचे हे काही पुरावे आहेत.

माझा जन्म एका पेंटेकोस्टल कुटुंबात झाला आणि मी एका पेंटेकोस्टल मंडळीत जात असे. पण काही काळानंतर, माझ्या लक्षात आले की मी ज्या गोष्टींबद्दल बोलत होतो, त्या माझ्या स्वतःच्या वैयक्तिक जीवनात खऱ्या नव्हत्या. आणि ज्या मंडळीत मी जात होतो, तिथल्या इतर लोकांच्या जीवनातही – अगदी मंडळीचे पाळक आणि नेते यांच्या जीवनातही – मला त्या सत्यांचे वास्तव दिसले नाही. त्याच काळात मी "हाऊ टू लिव्ह द व्हिक्टोरियस लाईफ" (विजयी जीवन कसे जगावे) नावाचे एक पुस्तक वाचले. त्यात मी विजयी जीवन जगण्याच्या शक्यतेबद्दल वाचले. म्हणून मी त्या पुस्तकाच्या लेखकाशी संपर्क साधण्याचा विचार केला. पण लेखकाचे नाव"एक अज्ञात ख्रिस्ती" असे दिले होते. त्या पुस्तकामुळेच मला पहिल्यांदा 'विजयी जीवन' जगण्याची आशा मिळाली. परंतु, माझ्या आसपासच्या लोकांकडून मला याबाबतीत कोणतीही मदत मिळाली नाही.

त्यानंतर माझी ओळख 'ब्रदर झॅक पूनन' (Brother Zac Poonen) यांच्याशी अधिक जवळून झाली आणि मी त्यांची पुस्तके वाचायला सुरुवात केली. त्यांच्याकडून मला केवळ पापावर विजय मिळवणाऱ्या जीवनाचा संदेशच मिळाला नाही, तर त्यांच्यामध्ये मला ख्रिस्तासारख्या जीवनाचे उदाहरणही पाहायला मिळाले. येशू हा आपला 'अग्रगामी' आहे, ज्याने आपल्यासारखेच मानवी शरीर धारण केले, आपल्यासारख्याच सर्व गोष्टींत परीक्षा अनुभवली आणि तरीही विजय मिळवला, याबद्दल त्यांनी उपदेश केला. यामुळे मला ख्रिस्ती जीवनाविषयी एक पूर्णपणे नवीन दृष्टीकोन मिळाला आणि मी ब्रदर झॅक यांच्या मंडळीशी (ख्रिश्चन फेलोशिप चर्च) जोडले गेलो. त्यानंतर लवकरच, मला पवित्र आत्म्यातील खऱ्या बाप्तिस्म्याचा अनुभवही आला.

विसाव्या शतकाच्या सुरुवातीला 'पेंटेकोस्टल चळवळ' ही देवाचे कार्य म्हणून सुरू झाली. मार्टिन ल्यूथर यांनी (सोळाव्या शतकात) 'विश्वासाद्वारे नीतिमान ठरवले जाणे' हे सत्य कसे पुनर्संचयित केले, जे अनेक शतकांपासून विस्मृतीत गेले होते, हे आपण सर्वांनी ऐकलेच आहे. त्यानंतर 'अनाबॅप्टिस्ट चळवळीने' 'पाण्यातील बाप्तिस्म्याचे' सत्य मांडले. त्यानंतर जॉन वेस्ली यांनी जगापासून वेगळे राहून पवित्र जीवन कसे जगावे, हे सत्य सांगितले. पुढे पेंटेकोस्टल चळवळ आली आणि तिने पहिल्या शतकातील प्रेषितांनी घोषित केल्याप्रमाणे 'पवित्र आत्म्यातील बाप्तिस्म्या'चे सत्य पुन्हा प्रस्थापित केले.

परंतु जेव्हा आपण पेंटेकोस्टल चळवळीकडे अधिक बारकाईने पाहतो, तेव्हा असे दिसून येते की त्यांचे नेते पवित्र आत्म्याचे कार्य म्हणजे केवळ 'पवित्र आत्म्याची देणगी' वापरणे, असे मानतात. पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याचा वापर करून पवित्र जीवन जगणारे कोणतेही पेंटेकोस्टल नेते मला दिसले नाहीत. त्यांचा भर केवळ आध्यात्मिक देणग्यांवरच होता. माझ्या असेही लक्षात आले की, जरी ते पवित्र आत्म्याचे सामर्थ्य मिळवण्याचा प्रयत्न करत होते, तरीही त्यातील बहुतेक जण पैशाच्या आणि मानाच्या पदांच्या मागे धावत होते. त्यांच्यापैकी कोणीही 'विजयी ख्रिस्ती' म्हणून जगण्याबद्दल बोलले नाही. हि विसंगती इतरांच्याही लक्षात आली होती - पण त्याबद्दल कोणालाही काही अस्वस्थता वाटल्याचे दिसले नाही.

यावरून मला एका माणसाची गोष्ट आठवते; तो एकेकाळी व्यवसायात उच्च पदावर होता, पण निवृत्तीनंतर त्याला काही मानसिक समस्या जडल्या. त्यानंतर तो आपल्या ऑफिसच्या पार्किंग-लॉटमध्ये चालत जायचा आणि आपण अजूनही आपली कार चालवत आहोत, अशी कल्पना करायचा. तो अगदी खरोखर गाडी चालवत असल्यासारखी शरीराची हालचाल करायचा – जणू काही तो ब्रेक लावत आहे आणि मोकळ्या जागेत आपली 'काल्पनिक' गाडी पार्क करत आहे. त्यानंतर तो त्या काल्पनिक गाडीचा दरवाजा उघडून बाहेर पडायचा, "दरवाजा लावायचा" आणि सुरक्षा रक्षकाकडे जाऊन त्याला आपली गाडी "सांभाळायला" सांगायचा! थोड्या वेळाने तो परत पार्किंगच्या जागेवर यायचा आणि गाडीत बसल्याचे, ती मागे (रिव्हर्स) घेतल्याचे आणि चालवत नेल्यासारखे करायचा. त्याचे हे वागणे पाहून काही लोकांनी एके दिवशी सुरक्षा रक्षकाला विचारले की तो माणूस नक्की काय करत आहे. तेव्हा त्याने सांगितले की, एकेकाळी मोठ्या हुद्द्यावरचा अधिकारी असताना तो माणूस तिथे स्वतःच्या खऱ्या गाडीने यायचा, पण आता त्याचे मानसिक संतुलन बिघडले आहे. "पण," तो सुरक्षा रक्षक म्हणाला, "तो माणूस कोणालाही काहीच त्रास देत नाही. तो फक्त आपली काल्पनिक गाडी तिथे पार्क करतो, निघून जातो आणि थोड्या वेळाने परत येऊन ती गाडी चालवत नेतो! त्यामुळे मी त्याला काहीच म्हणत नाही!" त्यानंतर लोकांनी त्याला विचारले की त्याने त्या माणसाला का टोकले नाही. त्यावर तो सुरक्षा रक्षक म्हणाला, "मी त्याला का टोकू? तो मला दर आठवड्याला नियमितपणे पार्किंगचे शुल्क देतो; आणि त्याव्यतिरिक्त, त्याची गाडी धुण्यासाठी दर दोन आठवड्यांनी मला शंभर रुपयेही देतो"!!

आज अनेक पेंटेकोस्टल मंडळ्यांमध्ये जे घडत आहे, त्याचे हे एक चित्र आहे: लोक पवित्र आत्म्याने भरल्याचे नाटक करतात आणि विविध हालचाली व आवाज करतात. त्यांचे पाळक, जे हे सर्व प्रकार पाहतात, ते म्हणतात,"आपण त्यांना का व्यत्यय आणायचा? ते दर महिन्याला आपला दशांश भरत आहेत आणि आम्हाला पाळकांना नियमितपणे भेटवस्तु देत आहेत. मग आपण त्यांना आत्म्याने भरलेल्या खऱ्या विजयी जीवनाच्या वास्तवाबद्दल का सांगायचे?" अर्थात, त्या पाळकांचे स्वतःचेच जीवन विजयी नसते! हाच तो भ्रम आहे जो अनेक पेंटेकोस्टल मंडळ्यांमध्ये पसरलेला आहे.

अनेक मंडळ्यांमधील या भयंकर परिस्थितीमुळेच, देवाने आपल्यामध्ये एका माणसाला पाठवले – असा माणूस ज्याच्या मनात देवाच्या मंडळीतील वास्तवाबद्दल एक तीव्र ओझे होते.

लूक १२:५६ मध्ये, येशूने परूश्यांना फटकारले कारण ते ज्या काळात जगत होते, त्या काळाचे त्यांना भान नव्हते. आपणही ज्या काळात जगत आहोत, त्या काळाचे भान आपल्याला असणे आवश्यक आहे – आणि आपण स्वतः कुठे उभे आहोत हे पाहणे गरजेचे आहे. तसेच, आपण प्रभूच्या सोबतीने पुढे जाणे आवश्यक आहे. जो माणूस या वर्तमान काळाचे भान ठेवतो, या काळासाठी प्रभूचे ओझे स्वीकारतो, ते ओझे उचलतो आणि त्यासह पुढे जातो, तोच खरा संदेष्टा असतो.

बायबलमध्ये असे अनेक संदेष्टे होऊन गेले ज्यांना त्यांच्या काळासाठी प्रभूकडून एक विशिष्ट ओझे मिळाले होते. बाप्तिस्मा करणारा योहान हा एक संदेष्टा आणि देवाने पाठवलेला माणूस होता. जर आपण त्याच्या जीवनाकडे पाहिले, तर आपल्याला खऱ्या संदेष्ट्याची काही अद्वितीय वैशिष्ट्ये दिसून येतात.

सर्वप्रथम, योहानाकडे केवळ एकच संदेश होता. तो म्हणजे "पश्चात्ताप करा, पश्चात्ताप करा" – आणि त्याने अत्यंत तळमळीने तो संदेश जाहीर केला. योहानाचा संदेश हा 'संतुलित' संदेश होता का? मुळीच नाही. त्याचा केवळ एकच संदेश होता: पश्चात्ताप करा. प्रत्येक खऱ्या संदेष्ट्याकडे देवाकडून मिळालेले एक ओझे असते – आणि म्हणूनच त्याचा संदेश कधीही 'संतुलित' नसतो. बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाच्या काळात 'संतुलित' संदेश देणारे लोक कोण होते? ते परूशी होते – ज्यांनी शास्त्रवचनांचा सखोल अभ्यास केला होता. त्यांच्या सभास्थानांमध्ये ते एक"संतुलित" संदेश देत असत, परंतु आध्यात्मिकदृष्ट्या ते सर्व मृत होते! आणि लोक त्या सभास्थानांमध्ये बसून ते तथाकथित"संतुलित" संदेश ऐकत असत, आणि ते स्वतःही तसेच आध्यात्मिकदृष्ट्या मृत राहत असत. परंतु त्यांच्यापैकी ज्यांना देवाची भूक होती, असे काही लोक रानात गेले; तिथे त्यांनी देवाच्या खऱ्या संदेष्ट्याचा – म्हणजेच बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचा – तो "असंतुलित" वाटणारा संदेश ऐकला. अशा प्रकारे ते आध्यात्मिक विनाशापासून वाचले.

खऱ्या संदेष्ट्याचे आणखी एक वैशिष्ट्य जे आपल्याला योहानाच्या बाबतीत दिसून येते, ते म्हणजे त्याची कठोर भाषा. अनेक प्रचारक आपल्या संदेशाची सुरुवात श्रोत्यांना आदरपूर्वक अभिवादन करून करतात. परंतु योहानाने आपल्या संदेशाची सुरुवातच "सापांच्या पिलांनो!" असे म्हणून केली! लोकांचे मनोरंजन करण्यासाठी नाही, तर त्यांना त्यांच्या पापांची जाणीव करून देण्यासाठी त्याने प्रचार केला.

खऱ्या संदेष्ट्याचे तिसरे वैशिष्ट्य म्हणजे तो कधीही तडजोड करणारा नसतो. राजा हेरोदाला योहानाचा प्रचार ऐकायला आवडत असे आणि तो त्याचे खूप कौतुकही करत असे. जेव्हा लोक आपल्या प्रचाराचे कौतुक करतात, तेव्हा त्यांना त्यांच्या आध्यात्मिक स्थितीबद्दलचे सत्य सांगणे कठीण जाऊ शकते. परंतु योहानाला असे कोणतेही बंधन वाटले नाही. त्याने हेरोदाला त्याच्या तोंडावरच फटकारले आणि सांगितले की, आपल्या भावाची पत्नी स्वीकारल्यामुळे तो व्यभिचारी ठरला आहे. योहान तडजोड करणारा किंवा माणसांना खुश करणारा नव्हता. सत्य बोलल्यामुळे त्याला आपला जीव गमवावा लागला. परंतु देवाने त्याला दिलेला संदेश त्याने शेवटपर्यंत निष्ठेने पाळला. खरा संदेष्टा असाच असतो.

इस्राएलमधील काही लोकांनी, ज्यांनी ओळखले की योहान हा देवाचा संदेश घेऊन आलेला खरा संदेष्टा आहे, ते रानात त्याच्यासोबत जाऊन त्याला मिळाले.

जर आपण आपल्या काळाकडे आणि आपण ज्या चळवळीचा (CFC – ख्रिश्चन फेलोशिप चर्च) भाग आहोत त्याकडे पाहिले, तर बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाच्या सेवेतील अनेक गोष्टींशी साधर्म्य असलेले आपल्याला दिसून येईल.

सर्वात आधी, योहाना सारखेच आम्हीही केवळ एकच संदेश देतो: पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने ख्रिस्ताच्या प्रतिमेसारखे बनणे. जेव्हा नवीन लोक आमच्या सभांना येतात, तेव्हा काहीजण आम्हाला विचारतात की आम्ही दर रविवारी नेहमी याच विषयावर का प्रचार करतो. ते आम्हाला म्हणतात की आम्ही "संतुलित" संदेश देत नाही ! परंतु या काळात आपल्या लोकांसाठी प्रभूच्या हृदयात असलेला तोच मुख्य भार आहे. पण असे किती ख्रिस्ती लोक आहेत ज्यांना हे समजते की, हाच या काळासाठी प्रभूचा संदेश आहे – आणि आपल्या लोकांसाठी प्रभूचे हेच सध्याचे 'ओझे' आहे? आणि असे किती ख्रिस्ती लोक आहेत जे त्याच्या संदेष्ट्यासोबत राहण्यासाठी "रानात" जाण्यास तयार आहेत?

आणि पुढे सांगायचे तर: ज्याप्रमाणे योहान बाप्तिस्मा देणाऱ्याच्या काळात घडले, तसेच CFC मध्ये ऐकायला मिळणारा संदेशही अत्यंत प्रभावी आणि कोणत्याही तडजोडीशिवाय दिला जाणारा आहे. आणि योहानाच्या काळातील त्या ईश्वराची भीती बाळगणाऱ्या माणसांप्रमाणेच, आजही प्रभू आपल्या लोकांना येशूच्या मागे 'छावणीबाहेर' जाण्यासाठी आणि त्याची निंदा-अपमान सहन करण्यासाठी बोलावित आहे.

या काळात आपल्या लोकांविषयी प्रभूच्या मनात जे 'ओझे' आहे, ते तुम्ही 'पाहिले' आहे का? जर पाहिले असेल, तर तुम्ही प्रभूसाठी – आणि प्रभूच्या बाजूने – ठामपणे उभे राहाल का? पण यासाठी तुम्हाला किंमत मोजावी लागेल.

पक्ष्यांचा थवा कसा उडतो, हे तुम्ही पाहिले आहे का? त्या थव्याच्या पुढे एक पक्षी असतो जो त्याचे नेतृत्व करतो – आणि बाकीचे सर्व पक्षी त्याच्या मागे बाणाच्या आकारात उडतात. पुढचा पक्षी संपूर्ण थव्याचे नेतृत्व करतो. थव्याच्या मार्गात विजेच्या तारा, टॉवर्स आणि इतर अनेक अडथळे असू शकतात. या सर्व धोक्यांचा सामना सर्वात आधी तोच पुढचा पक्षी करतो आणि तो अत्यंत काळजीपूर्वक त्या सर्वांपासून बचाव करतो. त्यानंतर इतर पक्षी सुरक्षितपणे त्याच्या मागे येतात – आणि अशा प्रकारे त्यांचे रक्षण होते. आपल्या बाबतीतही तसेच आहे – जो देवाचा सेवक प्रभूचा भार वाहतो आणि आपल्याला मार्गावरील सर्व आध्यात्मिक धोक्यांपासून सुरक्षितपणे पुढे नेतो, अशा व्यक्तीशी जोडले जाणे आणि त्याच्या उदाहरणाचे अनुकरण करणे हे एक मोठे भाग्य आहे.

वॉचमन नी यांनी एकदा म्हटले होते की, आपल्या काळात आपण "आत्म्याच्या सध्याच्या प्रवाहा"नुसार पुढे गेले पाहिजे. जर आपण मार्टिन ल्यूथरच्या काळात जगत असतो, तर मार्टिन ल्यूथरच्या बाजूने उभे राहणे योग्य ठरले असते. परंतु जर आपण जॉन वेस्लीच्या काळात जगत असतो, तर केवळ मार्टिन ल्यूथर ज्या गोष्टींसाठी उभे राहिले होते, त्याच गोष्टींसाठी आपण उभे राहणे योग्य ठरले नसते. कारण तोपर्यंत देवाने जॉन वेस्ली यांच्याद्वारे मंडळीला आपली अधिक सत्ये प्रकट केली होती. अशा वेळी त्या उच्च सत्यांसाठी आपण जॉन वेस्ली यांच्या बाजूने उभे राहायला हवे होते. अन्यथा, आपण त्या काळातील "आत्म्याच्या प्रवाहा"नुसार पुढे जात नसतो.

विसाव्या शतकाच्या सुरुवातीला, पवित्र आत्म्याने 'पेंटेकोस्टल' चळवळीद्वारे कार्य करण्यास सुरुवात केली, ज्यामध्ये पवित्र आत्म्यातील बाप्तिस्म्यावर भर दिला गेला होता. परंतु आता प्रभूचा आत्मा देवाच्या लोकांना आणखी पुढे नेत आहे – विजयाच्या आणि पापावर विजय मिळवणाऱ्या जीवनाकडे. म्हणून, आपण सर्वांनी पवित्र आत्म्याच्या सध्याच्या हालचालीनुसार किंवा प्रवाहानुसार पुढे गेले पाहिजे. आणि जे लोक आत्म्याच्या या सध्याच्या प्रवाहानुसार पुढे जाण्याचा निर्णय घेतात, ते देवाच्या संदेष्ट्याच्या बाजूने उभे राहतील आणि लोकप्रिय "धार्मिक ख्रिस्ती गटा"च्या बाहेर राहिल्यामुळे होणारी निंदा सहन करण्यासही तयार असतील.

भूतकाळातील पिढ्यांमध्ये जेव्हा जेव्हा देवाने एका नवीन प्रकारे कार्य केले, तेव्हा इतर ख्रिश्चनांनी नेहमीच त्याला विरोध केला आणि तीव्र टीकेद्वारे त्या नवीन चळवळीला संपवण्याचा प्रयत्न केला. देवाच्या कार्याला संपवण्याचा लोकांचा सर्वात सामान्य मार्ग म्हणजे त्याला "चुकीची शिकवण" असे संबोधणे. आणि दुर्दैवाने, बहुतेक ख्रिश्चन हे गंभीर पापे करण्यापेक्षा चुकीच्या सिद्धांताला जास्त घाबरतात!! त्यामुळे, आजच्या काळात काही बायबल-कॉलेजेसच्या अभ्यासक्रमात "CFC मंडळ्या हा एक पंथ आहे" अशा शीर्षकाचा विषय समाविष्ट असल्याचे ऐकले, तर त्यात आश्चर्य वाटायला नको!!

गेल्या काही वर्षांत, जेव्हा जेव्हा ख्रिस्ती जगतात एखादा खरा संदेष्टा उदयाला आला आणि त्याने देवाचे नवीन कार्य सुरू केले, तेव्हा त्या चळवळीला नेहमीच एक 'पंथ'मानले गेले. त्यामुळे आज ख्रिस्ती जगतातही तीच गोष्ट घडताना पाहून आश्चर्य वाटत नाही.

ख्रिस्ती विश्वासाविषयीचे एक पुस्तक, जे प्रेषित योहानच्या काळात – म्हणजेच इसवी सन १०० च्या सुमारास – लिहिले गेले होते, त्यात खोट्या संदेष्ट्याची (नवीन कराराच्या काळातील) तीन लक्षणे सांगितली आहेत.

सर्वप्रथम, त्यात असे म्हटले आहे की, खोटा संदेष्टा आपल्या श्रोत्यांकडून स्वतःसाठी नेहमीच पैशांची मागणी करेल. जेव्हा पौलाने करिंथकरांस पहिले पत्र आणि करिंथकरांस दुसरे पत्र या पत्रांमध्ये मंडळीत पैसे गोळा करण्याबद्दल सांगितले, तेव्हा ते नेहमी इतर मंडळ्यांमधील गरीब विश्वासणाऱ्यांसाठी होते – स्वतःसाठी कधीच नव्हते. प्रभू येशूने हे स्पष्ट केले होते की कोणीही देव आणि पैसा या दोघांची सेवा करू शकत नाही. प्रत्येक ख्रिस्ती व्यक्तीला निवड करावी लागते की तो या दोघांपैकी कोणाची सेवा करेल – देव की पैसा. त्याने एकाची पूर्ण अंतःकरणाने सेवा केली पाहिजे आणि दुसऱ्याची सेवा करणे पूर्णपणे थांबवले पाहिजे.

भारतात सतत लोकांकडे पैशांची मागणी करणाऱ्या ख्रिस्ती प्रचारकांमुळे देवाच्या नावाचा किती अपमान होत आहे, हे आपल्या सर्वांना माहित आहे. भारतातील अनेक प्रचारकांनी सुवार्तेच्या प्रचाराच्या नावाखाली स्वतःसाठी प्रचंड पैसा जमा केला आहे. एखाद्या सामान्य नोकरीतून त्यांनी जेवढी कमाई केली असती, त्यापेक्षा कितीतरी जास्त कमाई ते आज करत आहेत. हे सर्व स्पष्टपणे सिद्ध करते की, असे प्रचारक जी सुवार्ता सांगतात त्यात काहीतरी गंभीर दोष आहे. ते म्हणतात की विश्वाच्या राजाची मुले म्हणून त्यांनी पृथ्वीवरील राजांसारखे जगले पाहिजे!! ही एक अशी फसवणूक आहे जिच्यामुळे निर्माण झालेल्या दुर्गंधीने भारतातील ख्रिस्ताची साक्ष खराब केली आहे.

त्या पुस्तकात नमूद केलेले दुसरे लक्षण म्हणजे, खरा संदेष्टा (नवीन कराराच्या काळातील) केवळ एकाच ठिकाणी न थांबता, आपला संदेश देण्यासाठी नेहमी एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी प्रवास करत राहील. मात्र, खोटे संदेष्टे एकाच ठिकाणी आरामात स्थायिक होतात. जेव्हा लोकांनी येशूला त्यांच्यासोबत राहण्याचा आग्रह केला, तेव्हा त्यांनी सांगितले की त्यांना देवाचे वचन सांगण्यासाठी इतर ठिकाणीही जावे लागेल (लूक ४:४२, ४३). पेत्राने म्हटले की येशू नेहमी "सर्वत्र फिरून चांगुलपणा करत" असत (प्रेषितांची कृत्ये १०:३८). प्रत्येक खऱ्या संदेष्ट्याचे स्वरूप असेच असते. प्रभूने त्याला दिलेली जबाबदारी (किंवा भार) त्याला एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाण्यास आणि तो संदेश जाहीर करण्यास प्रवृत्त करते. खोट्या संदेष्ट्याकडे असा कोणताही भार नसतो. तो एका ठिकाणी स्थायिक होतो आणि आपल्या सेवेसाठी एक भव्य मुख्यालय उभारतो—जे जगाच्या नजरेत खूप मोठे असते! परंतु खरा संदेष्टा आपल्या प्रभूचे अनुकरण करतो, ज्यांनी म्हटले होते, "माझे राज्य या जगाचे नाही" (योहान १८:३६).

खोट्या संदेष्ट्याचे तिसरे लक्षण (त्या पुस्तकानुसार) म्हणजे त्याच्या शब्दांत आणि कृतींत—त्याच्या शिकवणुकीत आणि त्याच्या जीवनशैलीत—मोठी तफावत असते. येशूच्या जीवनात, त्यांचे शब्द आणि त्यांचे जीवन यांचा मेळ होता—ते एकमेकांना पूरक होते. प्रेषितांची कृत्ये १:१ मध्ये आपण वाचतो की येशूने आधी कृती केली आणि त्यानंतरच त्याने जे केले होते ते शिकवले. खऱ्या संदेष्ट्याची वैयक्तिक जीवनशैली तो देत असलेल्या संदेशाची प्रभावी साक्ष देणारी असते. जेव्हा खऱ्या संदेष्ट्याला स्वतःच्या जीवनात काही उणीव किंवा अपयश दिसते, तेव्हा त्याला खूप वेदना होतात. यशया संदेष्ट्याने एकदा उद्गार काढले होते, "हाय रे मी! माझा नाश झाला आहे; कारण मी अशुद्ध ओठांचा मनुष्य आहे... कारण माझ्या डोळ्यांनी त्या राजाला पाहिले आहे" (यशया ६:५). पौलाने एकदा म्हटले होते, "मी किती दुर्दैवी मनुष्य आहे! या मृत्यूच्या शरीरापासून मला कोण मुक्त करील?" (रोमकरांस पत्र ७:२४). येशूच्या पावलांवर चालणाऱ्या प्रत्येक खऱ्या संदेष्ट्याच्या हृदयात अशी तळमळ आणि खंत असते की, आपण जे उपदेश करतो तसे आपले जीवन असावे. परंतु, आपण जे सांगतो त्यापेक्षा आपली जीवनशैली पूर्णपणे वेगळी आहे, या गोष्टीमुळे खोटा संदेष्टा कधीच अस्वस्थ होत नाही. खोटा संदेष्टा मुळात लोकांना असेच सांगत असतो: "बायबल हे माझ्यासाठी उपदेश करण्याकरिता आहे—आणि तुमच्या सर्वांसाठी ते आचरणात आणण्याकरिता आहे!"

शेवटी: एखादा संदेष्टा अगदी शेवटपर्यंत देवाशी एकनिष्ठ राहिला, तरीही कालांतराने त्याच्या चळवळीचा ऱ्हास होण्याची शक्यता असते; कारण सुरुवातीला अत्यंत प्रामाणिकपणे त्या चळवळीत सामील झालेले लोक हळूहळू तडजोड करू लागतात. देवाची चळवळ चालवणारा संदेष्टा ही गोष्ट ओळखतो आणि अशा प्रकारची 'अधोगती' किंवा 'मार्गापासून दूर जाणे' शक्य तितके रोखण्यासाठी त्याला मनापासून तळमळ वाटते. परंतु, ही अधोगती रोखण्यात त्याला कदाचित यश येणार नाही. आपण वाचतो की, पौलाचा सहकारी देमास त्याला सोडून गेला (२ तीमथ्य ४:१०). देमास पौलाला का सोडून गेला? कारण पौलाची अशी तीव्र तळमळ होती की हे कार्य शुद्धतेने चालू राहिले पाहिजे; आणि तडजोड करणाऱ्या देमासला ते सहन झाले नाही. नंतर, आशियातील मंडळ्यांमधील इतरही अनेक जण पौलाला सोडून गेले (२ तीमथ्य १:१५). जे लोक एकेकाळी खऱ्या संदेष्ट्यासोबत देवाच्या चळवळीत सामील होतात, ते नंतर त्याला का सोडून जातात? कारण तो संदेष्टा कोणत्याही बाबतीत तडजोड करत नाही आणि कोणत्याही किंमतीवर केवळ देवालाच प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न करतो; तो आपल्या अनुयायांना किंवा इतर कोणत्याही माणसाला खुश करण्याचा प्रयत्न कधीच करत नाही. तेव्हा त्याचे अनेक अनुयायी दूर जातात, कारण ती किंमत मोजण्याची त्यांची तयारी नसते.

खरा संदेष्टा कधीही मोठ्या सभा आयोजित करण्यात मग्न राहत नाही – किंवा आपल्या उपदेशात तो मुत्सद्दीपणा (लोकांना खुश करणारी धोरणी वृत्ती) दाखवत नाही. जे लोक मुत्सद्दीपणाने वागतात त्यांना मोठ्या सभा आयोजित करायच्या असतात – आणि आपला गट सोडून कोणीही जाऊ नये असे त्यांना वाटते. येशू कधीच तसा नव्हता. ज्यांना त्याला सोडून जायचे असेल ते कधीही जाऊ शकतात, असे तो लोकांना नेहमीच सांगत असे. खरा संदेष्टाही त्याच प्रकारे कार्य करतो. चळवळीचा दर्जा कधीही खालावू नये, हीच त्याची मुख्य तळमळ असते. त्याचे राज्य या जगातील नाही – त्यामुळे त्याला कोणतेही राज्य टिकवून ठेवण्याची किंवा वाचवण्याची गरज नसते. हे आणखी एक लक्षण आहे ज्यावरून आपण आपल्या काळातील खऱ्या संदेष्ट्यांना ओळखू शकतो.

लक्षात ठेवा, येशूने म्हटले आहे की जेव्हा आपण एखाद्या खऱ्या संदेष्ट्याचा स्वीकार करतो, तेव्हा आपण प्रत्यक्ष येशूचाच स्वीकार करत असतो. म्हणून आपण आपल्या काळातील देवाच्या खऱ्या संदेष्ट्यांना ओळखले पाहिजे आणि त्यांचे मनापासून त्यांचा स्वीकार केला पाहिजे. येशू पुढे असेही म्हणाला की, जे लोक खऱ्या संदेष्ट्याचा स्वीकार करतात, त्यांना संदेष्ट्याचे प्रतिफळही मिळेल (मत्तय १०:४०,४१).

आपल्याला सर्वांनाच संदेष्टे होण्यासाठी निवडलेले नाही.परंतु जेव्हा आपल्याला एखादा खरा संदेष्टा दिसतो, तेव्हा आपण त्याच्या पाठीशी उभे राहिले पाहिजे, त्याच्यासोबत छावणीबाहेर (मुख्य प्रवाहापासून दूर) गेले पाहिजे आणि त्याच्यासोबत निंदा-अपमान सहन केला पाहिजे. तर मग, आपल्यालाही संदेष्ट्याचे प्रतिफळ मिळेल. (इब्री लोकांस पत्र १३:१३).

म्हणून, आपण या सत्यांकडे पूर्ण गांभीर्याने लक्ष देऊया आणि ती आपल्या जीवनात आचरणात आणूया. असे केल्याने आपण केवळ स्वतःलाच फसवणुकीपासून वाचवणार नाही, तर आपल्या आसपासच्या अनेक लोकांनाही वाचवू शकू.

असेच होवो.

ज्याला ऐकण्यास कान आहेत, त्याने ऐकावे.